تنها کسانی که از قران پیروی میکند،ایمان میاورند،باقی هرگز ایمان نمی اورند

قران (کتاب آسمانی ما). تنها ملاک حق و باطل است. خداوند در این ایات مستقیم اعلام می کند. کسانی که قران را قبول نمی کنند و در تنهایی و خلوت خود ترس از خدا دارند(یعنی چه در عموم و چه در خانه و خلوتگاه و .. گناه نمی کنند!) در اصل ایمان اورنده واقعی هستن! ممکن است کسی قران را به حرف و زبان قبول کند! اما در عمل و رفتار به دستوراتش عمل نکند! شامل این ایات میشود!(و ایات قبل تر از آن). در واقع گناهان عامل اصلی هستن،که شخص را به چنین شخصیتی در می اورد! که شنیدن حرف حق برایش سنگین است! و گوش نمیدهد! خواندن نماز و کمک و انفاق به یتیم ها و فقرا و .. کسب هرچه بیشتر رضایی خدا برایش اهمیت ندارد! حال در هر سنی باشد! چه سن کم باشد! چه بالا! چرا که انسان،اگر گناه نکرده باشد،قاعدتا قلب پاک و زلال دارید،به محض اینکه بداند کاری زشتش انجام نمیدهد! و به محض اینکه بداند کار خوبی است! انجام میدهد! پس کسی که گناه نکرده باشد،در هر سنی که باشد! ولو 6 سالگی،نماز خواندن و کمک به دیگران و .. را انجام میدهد. و خارج از این باشد، صحبت و نسیحت از دین چون سیاهی بر قلبش افتاده! تاثیری ندارد و به سرگرم خوش گذرانی دنیاش میشود! (یک انسان مسخ شده)