انصاریان
نهایتاً چون معجزه های ما را برای آنان آورد ناگاه آنان [از روی ریشخند] به آنان می خندیدند.
آیتی
چون آيات ما را بر آنان عرضه داشت، به ناگاه همه از آن به خنده افتادند.
بهرامپور
پس چون آيات ما را براى آنها آورد، به ناگاه آنها به آن [آيات از روى تمسخر] مىخنديدند
فولادوند
پس چون آيات ما را براى آنان آورد، ناگهان ايشان بر آنها خنده زدند.
الهی قمشهای
چون آیات ما را بر آنها آورد آن را مسخره کرده و بر او خندیدند.
خرمشاهی
چون پديدههاى شگرف ما را براى آنان آورد، آنگاه بود كه به آنها مىخنديدند
معزی
تا گاهی که بیامدشان به آیتهای ما ناگاه ایشانند بر آن خندهزنان
مجتبوی
پس چون با نشانههاى ما بديشان آمد- يا نشانههاى ما را بديشان آورد- هماندم از آن نشانهها خنده سردادند.
صادقی
پس چون آیات ما را برایشان آورد، ناگهان ایشان به آنها (همی) میخندند.
شاکر (انگلیسی)
But when he came to them with Our signs, lo! they laughed at them.