انصاریان
تا زمانی که عیّاشان و مرفّهان آنان را به عذاب بگیریم، ناگهان فریاد و ناله سر دهند و [به آوای بلند] استغاثه کنند. ….
آیتی
تا آنگاه كه ناز پروردگانشان را به عذاب گرفتار كنيم و ناله سر دهند.
بهرامپور
تا وقتى كه عيّاشان آنها را به عذاب گرفتار ساختيم، به ناگاه نالههاى دردناك سر مىدهند
فولادوند
تا وقتى خوشگذرانانِ آنها را به عذاب گرفتار ساختيم، بناگاه به زارى درمىآيند.
الهی قمشهای
(این کافران به همین کردار بد مشغولند) تا آنگاه که ما متنعّمان آنها را به عذاب بگیریم در آن حال فریاد آنها بلند شود.
خرمشاهی
تا آنگاه كه نازپروردگانشان را به عذاب فروگيريم، آنگاه است كه زارى مىكنند
معزی
تا گاهی که گیریم هوسرانان (یا فرورفتگان) ایشان را به عذاب ناگهان فغان برآرند
مجتبوی
تا چون ناز و نعمت پروردگانشان را به عذاب بگيريم ناگهان فرياد زارى برآرند.
صادقی
تا (هنگامی) که خوشگذرانهایشان را به عذاب برگرفتیم، ناگاه - چون وحشیان - خشمناکان فریاد میزنند.
شاکر (انگلیسی)
Until when We overtake those who lead easy lives among them with punishment, lo! they cry for succor.